O Muhammadzie Ali napisano już chyba wszystko. Jutro większość stacji telewizyjnych, gazet, czy portali internetowych ponownie wspomni jego nazwisko. Okazją ku temu będą 70 urodziny “The Greatest“. Zapewne gdybym miał okazję spotkać go osobiście zabrakło by mi słów, mimo iż chciałbym życzyć mu jedynie zdrowia. Nie mogę bowiem pogodzić się z tym, że Ali z żądlącego motyla zmienił się w cień człowieka.
Jakie to niesprawiedliwe, że osoba tak charyzmatyczna, poruszająca się w ringu z lekkością baletnicy, na sportowej emeryturze stawała się z każdym kolejnym rokiem coraz mniejszą namiastką siebie z lat młodości. Pięściarz, który zachwycał cały świat sposobem w jaki udowadniał swoją bokserską wyższość, obecnie wprawia w zakłopotanie. Jak bowiem zareagować widząc wielkiego mistrza, który ledwie porusza się, nie może wydusić z siebie zdania, którego ciało drży bez jakiejkolwiek kontroli?
To smutne, przynajmniej dla mnie. Żal mi Muhammada. Nie zasłużył na to, by w ten sposób spędzać sporą część życia. Chciałbym, aby korzystał z życia do samego końca, by na emeryturze odcinał kupony od swojej sławy. Było by pięknie ujrzeć go na swoich jutrzejszych urodzinach, kiedy bez najmniejszych kłopotów wypowiada potok słów, jak za czasów swojej świetności. Niestety nie będzie mu to dane. Kto wie, może w kolejnych latach medycyna znajdzie lekarstwo na chorobę Parkinsona, tak by przynajmniej na kilka ostatnich lat życia Ali z cienia ponownie stał się człowiekiem. Życzę mu tego z całego serca. Sto lat w zdrowiu Muhammadzie!
—
Zapraszam do przeczytania artykułu, który napisałem pięć lat temu z okazji 65 urodzin “The Grestest”.
Na zdjęciu Muhammad Ali wraz z prezydentem Georgem W. Bushem, który w Białym Domu, w 2005 roku uhonorował go Prezydenckim Medalem Wolności.
Tagi: ali, boks, boxing, mistrz, muhammad, the greatest, urodziny
